Het kunstige Aapje.


Voorbij de villa liep een knaapje,
Hij droeg een orgeltje en een aapje ,
Dat had een vuurrood rokjen aan;
Het kindermeisje kwam naar buiten
Met Betsy om het hek te ontsluiten ,
En 't ventje mocht den tuin in gaan.
Beleefd en met de hand aan 't hoedje
Zei hij in vreemde taal: < ik groet je! >
Want Hollandsch praten kon hij niet ;
Hij was hier ver vandaan geboren ,
En liet met zachte stem nu hooren
Op aardig wijsje een vroolijk lied.
Toen hij aan 't orgelkrukje draaide
Sprong 't aapje in 't gras, en boog en zwaaide ,
En danste vlug gelijk de wind ;
Voor kleine Betsy was 't een pretje ,

 
   

 

 

Vooral toen 't aapje met zijn petje
Een gift vroeg aan het lieve kind;
De kinderjuf schonk haar een centje;
< Doe die in 't petje voor het ventje;
Wees voor het aapje maar niet bang > , -
Sprak zij- en lachend gaf ons meisje
Den cent, en toen nog menig reisje ,
Het werd een aalmoes van belang.
Hoe blijde was het vreemde knaapje! -
Nog tweemaal dansen liet hij 't aapje
Vr 't weder op zijn schouder zat ;
En Betsy wuifde met haar handje
Naar 't ventje en 't roodgerokte kwantje
Tot aan het eind van 't lindepad. -

Ant. L. De Rop.

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

naar inhoud wilheminaprentenboeken naar index