Annie's spiegel

 

Er was iets niet in orde met kleine Annie.
Wat er gebeurd was, weet ik nu niet precies, ze had zich gestooten,
of ze verveelde zich een beetje, of iets van dien aard.
Maar kleine kinderen kunnen soms schreien om niemendal, dat
weten we allemaal. Ze schreide en snikte alsof er geen einde aan
zou komen.

Nu, Annie was nog maar drie jaar, dus had ze nog niet geleerd hoe nutteloos 't is te schreien om iets wat toch niet verholpen kan worden.
Papa kwam binnen en nam haar op in zijn armen, maar dat hielp
niets, ze bleef al maar door snikken.
Toen bedacht Papa dat hij Annie eens even wilde laten zien hoe ze
er wel uitzag terwijl ze schreide; dus haalde hij een klein spiegeltje
uit zijn zak, en hield dat voor haar oogen.
En weet ge wat Annie deed?

Dadelijk toen ze het portret van dat kleine meisje zag met zoo'n
behuild gezichtje en zulke pruilende lipjes, barstte ze in lachen, uit.
Dat was juist wat Papa wilde.

Hij hoorde zijn kleine meid vrij wat liever lachen dan schreien.
En daarbij wist hij wel dat die lach de booze bui nu wel zou doen ophouden. En dat gebeurde ook.

Al heel gauw stond Annie's gezichtje zoo vroolijk en vriendelijk
als 't maar kon, en toen zag 't portretje in den spiegel er aardig
genoeg uit!
Den volgenden dag was er weer iets gaande waardoor kleine Annie
uit haar humeur raakte.
Maar zoodra ze begon te schreien, liep ze heen om Papa te zoeken,
en zei,
O Paatje ! -laat me weer eens in den spiegel kijken, dan kan ik ophouden met schreien.

Toen vertelde Papa haar dat hij haar zelf een spiegeltje zou geven,
dan kon ze zich altijd bekijken als ze een leelijk, boos gezichtje trok.

 
   


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


naar inhoud wilheminaprentenboeken naar index