Ons Vrije Nederland
uitgave januari 1946

 

Ons Vrije Nederland - juni 1945


 

Ons Vrije Nederland - januari 1946

 

Heer Bommel na de oorlog


ER IS GLAS GENOEG....

VOOR GETEISTERD GEBIED.

We staan er toch maar beter voor dan verleden jaar, hè?
Je kunt weer eens gezellig uitgaan, thuis snort de haard na een jaar op non-actief te zijn geweest. 
We mogen heusch niet mopperen!

Dat zijn zoo van die opmerkingen, die we weer dagelijksch rondom ons hooren,
vooral in de groote steden als Amsterdam, Utrecht, Haarlem, Groningen,
waar de kolenman weer aan de deur komt!
Inderdaad, we mogen niet mopperen.

Maar te midden van het kleine geluk, dat de terugkeer van ons Nederlandsche huiselijk leven,
bevrijd van Duitsche knechting, voor ons beteekent, moeten we toch wel eens bedenken,
dat duizenden andere landgenooten, de Arnhemmers bij voorbeeld, er heelemaal niet zoo goed zijn afgekomen.

In den hongerwinter 1944-'45, toen in Amsterdam een boterham een feest
en een paar kilo aardappelen een vorstelijk bezit was,
toen hebben de menschen uit de hongerprovincies het Oosten van het land met enthousiasme ontdekt,
want daar bleek nog wel eens wat te zitten en iedere "Westerling" die honger had, verschalkte er altijd wel iets.
Weet U het nog?

En in dien winter, toen de bevrijding van Noord-Nederland werd voorbereid,
hebben de menschen in Noord-Limburg, in De Betuwe, in het Land van Heusden,
in Zeeuwsch-Vlaanderen geleden,
omdat het oorlogsgeweld in vollen omvang over hen heen ging en hun huizen verwoestte.

Laat ons dit nu even bedenken: wanneer één of andere Duitsche strateeg of legeraanvoerder
eens van gedachten veranderd was,
dan zaten de gave steden in West-Nederland misschien in de puinhoopen en ruïnes
en wat zou men er dan blij zijn, wanneer een andere stad te hulp kwam!

U weet het en iedereen weet het: de vernielde plaatsen in Zuid en Oost zitten nog steeds zonder glas
en het moet er komen! En kunnen we nu werkelijk niet ergens een ruitje of een glasplaat missen?
Bekijk deze foto's nu eens aandachtig en loop dan Uw huis eens door.
Kan die glasplaat van die gravure in de gang (die toch al een beetje weggehangen was!) er nu niet uit?

En dat ruitje op het zolderkamertje, waar nooit iemand komt, zou dat nu niet vervangen kunnen worden
door een stuk carton? Haal het er uit en stuur het naar H.A.R.K. of Roode Kruis.

Kinderen en ouderen in de geteisterde gebieden zoeken in hun woning beschutting.
Daar kunt U menige ziekte voorkomen, alleen maar door de menschen aan een ruitje voor hun kamer te helpen.
Vijf jaar lang voelden wij ons als Nederlanders één, één in het gemeenschappelijke gevaar.
Is dat gevoel nu plotseling verdwenen? Dat kan niet en dat mag niet!
Als iedereen helpt krijgt het geteisterde gebied zijn glas.
Laat dit nu eens niet langs U heen gaan, maar help. Uw hulp is moreele en nationale plicht.
Er is nog glas...... stuur het naar de geteisterde streken!



Op een moderne schrijftafel hoort een glazen plaat.
Maar wanneer de winterstormen om het huis gieren
dan kan die zelfde glasplaat een aantal menschen beschutten
en voor ziekte sparen.

Toon U Nederlander en zend zoo'n glasplaat
via de H.A.R.K. naar de geteisterde streken.


Bij de opening van "HET KABOUTERHUIS"

Stadskinderen in de buitenlucht


Als je op verjaarsvisite komt, breng je een cadeautje mee.
Nu was het wel een beetje een rare verjaardag, die van het kinderdagverblijf "Het Kabouterhuis"
aan den Amsterdamschen Amsteldijk.
Het was meer de geboortedag, maar de kleine prinsesjes, die met Moeder mee mochten om het huis te openen,
hadden toch maar een cadeau meegebracht: een groote poppenhuis.
En terwijl Moeder nog bezig was het bestuur en de directrice te begroeten, waren Beatrix en Irene,
geholpen door een steeds grooter aantal kleuters al druk bezig het poppenhuis aan te kleeden.
Pas toen dat heelemaal gebeurd was, alle poppenkinderen in bed waren gestopt en het licht was uitgedraaid,
had Beatrix tijd voor andere spelletjes met de bewoners en bewoonsters van het huis.

Ruim honderd kleuters van l-6 jaar worden elken morgen door een speciale tram gehaald
en naar het Kabouterhuis gebracht.

De bedoeling van dit door "Volksherstel Amsterdam"  gestichte huis is kinderen,
die om een of andere reden eens een beetje moeten opknappen en aansterken wee maanden te laten kuren.
Heel sterk ligt de nadruk bij deze kuur op het verblijf in de open lucht.
Als het eenigszins kan, zijn de kinderen buiten en worden zelfs in het rustuur alle bedjes buiten gezet.
Laat het weer dit niet toe dan staan toch overal zooveel en zoo wijd mogelijk ramen open.
Nu zijn het nog vaak oorlogslachtoffertjes, die opgenomen worden, maar de bedoeling is,
dat dit Kabouterhuis uitgroeit tot een inrichting, waar geregeld al die stadskinderen,
die thuis niet heelemaal weer op peil kunnen komen, worden opgekweekt.

 

Verdiende rust

Niet gering is het aantal ondergrondsche strijders die weliswaar ontkwamen aan de grijparmen
der Duitsche terreur, maar wier geestkracht en zenuwgestel hevig geleden hebben als gevolg
van de voortdurende zenuwsloopende en gevaarlijke atmosfeer, waarin zij werkten voor de nationale zaak.
Zij hebben het gehaald, maar hun lichaam en geest vragen rust en verzorging,
alvorens zij weer op volle kracht hun plaats in het mede door hun optreden bevrijde Nederland kunnen innemen.

De "Stichting 1940-'45", welker veelomvattende werkzaamheden stellig nog niet in breeden kring bekend zijn,
heeft zich o.m. tot taak gesteld er zorg voor te dragen, dat de verpleging der vrijheiddstrijders geen theori
e blijft,
maar dat zij terdege en ook zoo goed mogelijk ter hand genomen wordt.
Een nobele geste van H.M. de Koningin heeft die taak vergemakkelijkt.
Onlangs immers stelde onze Landsvrouwe twee vleugels met tal van zalen, groote en kleine vertrekken
van hun paleis "Het Loo" te Apeldoorn voor het goede doel beschikbaar,
met als gevolg dat daar eerlang een 120 ondergrondschen verpleegd zullen worden.
Het ligt in de bedoeling vun Hare Majesteit om eerlang haar paleis ook zelf weer te gaan bewonen,
zoodat zij dan eerst recht als Gastvrouwe voor haar rustzoekende logé's optreedt.
Velen van de tijdelijke bewoners van "Het Loo" werden aanvankelijk verpleegd op "Kareol" bij Aerdenhout,
dat nu evenwel ten deele in gererdheid gebracht wordt voor de repatrieerenden uit Indië.

Er heerscht een prettige, hartelijke atmosfeer van menschelijkheid en hulpvaardigheid op "Het Loo",
waar een staf van 30 man verplegend personeel, onder wie enkele artsen en vooral bekwame verpleegsters
en verplegers een dankbare taak vervult. Men weet en men ondergaat het nog eens extra duidelijk
wanneer men waarneemt met welk een liefde en toewijding de verpleegden op "Het Loo" worden omringd:
hier spreekt het hart van Nederland door een daad zijn dankbaarheid uit jegens een aantal diergenen die,
doorgaans met inzet van hun leven, het eigen belang opofferden in dienst van hun vaderland.
En het is ons in dit licht gezien ook een behoefte U er op te wijzen,
dat de "Stichting 1940-'45" nog heel veel steun en medewerking behoeft om haar nationale taak
zoo goed mogelijk te volbrengen, Iedere bijdrage, hoe gering ook, wordt met dank aanvaard.
Noteer dus even het overigens gemakkelijk te onthouden gironummer: 194045
en laat giraal ook wat van U horen.

Voor elkeen in den lande, ook voor U, hebben de menschen om wier verzorging het nu gaat,
hun levensgevaarlijk werk gedaan. Is het niet een prettige gedachte daarvoor op deze wijze
Uw dankbaarheid te toonen?

Wij hopen dat de "Stichting 1940-'45" haar prachtig werk op "Het Loo" niet alleen
op zoo gemakkelijk mogelijke wijze kan blijven voortzetten, maar dat zij daaraan
op zoo groot mogelijke schaal uitbreiding geven kan.

Wij hebben in het jaar dat achter ons ligt onze gevallenen geëerd, wij zullen niet nalaten te doen blijken
dat wij ook terdege weten wat wij diegenen verplicht zijn, die den strijd overleefd hebben.

W.

Hier zien wij een hoekje van de bijzonder gezellige recreatiezaal,
waar door muziek-en andere uitvoeringen voor de zoozeer verdiende ontspanning gezorgd wordt.



Tot het verplegend personeel behooren ook bekwame masseurs,
die dagelijks hun patiënten onder handen nemen.

Er wordt modern gekookt op "Het Loo"
en er is vanzelfsprekend heel wat belangstelling
voor het warme hapje,
dat hier met liefde en toewijding bereid wordt.

Kan het genoeglijker?
Zoo ziet een der twee-persoonsvertrekken er uit,
compleet met een lieve verpleegster,
die desgewenscht een stukje voorleest...



Een vreugdig, dagelijks terugkeerend oogenblik:
de post wordt verdeeld.

bovenstaande uit: Ons Vrije Nederland januari 1946

naar index

© jenneken