Ons Vrije Nederland - januari 1946
ER IS GLAS GENOEG....
VOOR GETEISTERD GEBIED.
We staan
er toch maar beter voor dan verleden jaar, hè?
Je kunt weer eens gezellig uitgaan, thuis snort de haard na een jaar op
non-actief te zijn geweest.
We mogen heusch niet mopperen!
Dat zijn zoo van die opmerkingen, die we weer dagelijksch rondom ons hooren,
vooral in de groote steden als Amsterdam, Utrecht, Haarlem, Groningen,
waar de kolenman weer aan de deur komt!
Inderdaad, we mogen niet mopperen.
Maar te midden van het kleine geluk, dat de terugkeer van ons Nederlandsche
huiselijk leven,
bevrijd van Duitsche knechting, voor ons beteekent, moeten we toch wel eens
bedenken,
dat duizenden andere landgenooten, de Arnhemmers bij voorbeeld, er heelemaal
niet zoo goed zijn afgekomen.
In den hongerwinter 1944-'45, toen in Amsterdam een boterham een feest
en een paar kilo aardappelen een vorstelijk bezit was,
toen hebben de menschen uit de hongerprovincies het Oosten van het land
met enthousiasme ontdekt,
want daar bleek nog wel eens wat te zitten en iedere "Westerling" die honger
had, verschalkte er altijd wel iets.
Weet U het nog?
En in dien winter, toen de bevrijding van Noord-Nederland werd voorbereid,
hebben de menschen in Noord-Limburg, in De Betuwe, in het Land van Heusden,
in Zeeuwsch-Vlaanderen geleden,
omdat het oorlogsgeweld in vollen omvang over hen heen ging en hun huizen
verwoestte.
Laat ons dit nu even bedenken: wanneer één of andere Duitsche strateeg of
legeraanvoerder
eens van gedachten veranderd was,
dan zaten de gave steden in West-Nederland misschien in de puinhoopen en
ruïnes
en wat zou men er dan blij zijn, wanneer een andere stad te hulp kwam!
U weet
het en iedereen weet het: de vernielde plaatsen in Zuid en Oost zitten nog
steeds zonder glas
en het moet er komen! En kunnen we nu werkelijk niet ergens een ruitje of
een glasplaat missen?
Bekijk deze foto's nu eens aandachtig en loop dan Uw huis eens door.
Kan die glasplaat van die gravure in de gang (die toch al een beetje weggehangen
was!) er nu niet uit?
En dat
ruitje op het zolderkamertje, waar nooit iemand komt, zou dat nu niet vervangen
kunnen worden
door een stuk carton? Haal het er uit en stuur het naar H.A.R.K. of Roode
Kruis.
Kinderen en ouderen in de geteisterde gebieden zoeken in hun woning beschutting.
Daar kunt U menige ziekte voorkomen, alleen maar door de menschen aan een
ruitje voor hun kamer te helpen.
Vijf jaar lang voelden wij ons als Nederlanders één, één in het gemeenschappelijke
gevaar.
Is dat gevoel nu plotseling verdwenen? Dat kan niet en dat mag niet!
Als iedereen helpt krijgt het geteisterde gebied zijn glas.
Laat dit nu eens niet langs U heen gaan, maar help. Uw hulp is moreele en
nationale plicht.
Er is nog glas...... stuur het naar de geteisterde streken!
Op een moderne schrijftafel hoort een glazen plaat.
Maar wanneer de winterstormen om het huis gieren
dan kan die zelfde glasplaat een aantal menschen beschutten
en voor ziekte sparen.
Toon U Nederlander
en zend zoo'n glasplaat
via de H.A.R.K. naar de geteisterde streken.
Bij de opening van "HET KABOUTERHUIS"
Stadskinderen in de buitenlucht
Als je op verjaarsvisite komt, breng je een cadeautje mee.
Nu was het wel een beetje een rare verjaardag, die van het kinderdagverblijf
"Het Kabouterhuis"
aan den Amsterdamschen Amsteldijk.
Het was meer de geboortedag, maar de kleine prinsesjes, die met Moeder mee
mochten om het huis te openen,
hadden toch maar een cadeau meegebracht: een groote poppenhuis.
En terwijl Moeder nog bezig was het bestuur en de directrice te begroeten,
waren Beatrix en Irene,
geholpen door een steeds grooter aantal kleuters al druk bezig het poppenhuis
aan te kleeden.
Pas toen dat heelemaal gebeurd was, alle poppenkinderen in bed waren gestopt
en het licht was uitgedraaid,
had Beatrix tijd voor andere spelletjes met de bewoners en bewoonsters van
het huis.
Ruim honderd
kleuters van l-6 jaar worden elken morgen door een speciale tram gehaald
en naar het Kabouterhuis gebracht.
De bedoeling van dit door "Volksherstel Amsterdam" gestichte huis
is kinderen,
die om een of andere reden eens een beetje moeten opknappen en aansterken
wee maanden te laten kuren.
Heel sterk ligt de nadruk bij deze kuur op het verblijf in de open lucht.
Als het eenigszins kan, zijn de kinderen buiten en worden zelfs in het rustuur
alle bedjes buiten gezet.
Laat het weer dit niet toe dan staan toch overal zooveel en zoo wijd mogelijk
ramen open.
Nu zijn het nog vaak oorlogslachtoffertjes, die opgenomen worden, maar de
bedoeling is,
dat dit Kabouterhuis uitgroeit tot een inrichting, waar geregeld al die
stadskinderen,
die thuis niet heelemaal weer op peil kunnen komen, worden opgekweekt.
Verdiende rust
Niet gering
is het aantal ondergrondsche strijders die weliswaar ontkwamen aan de grijparmen
der Duitsche terreur, maar wier geestkracht en zenuwgestel hevig geleden
hebben als gevolg
van de voortdurende zenuwsloopende en gevaarlijke atmosfeer, waarin zij
werkten voor de nationale zaak.
Zij hebben het gehaald, maar hun lichaam en geest vragen rust en verzorging,
alvorens zij weer op volle kracht hun plaats in het mede door hun optreden
bevrijde Nederland kunnen innemen.
De "Stichting
1940-'45", welker veelomvattende werkzaamheden stellig nog niet in breeden
kring bekend zijn,
heeft zich o.m. tot taak gesteld er zorg voor te dragen, dat de verpleging
der vrijheiddstrijders geen theorie
blijft,
maar dat zij terdege en ook zoo goed mogelijk ter hand genomen wordt.
Een nobele geste van H.M. de Koningin heeft die taak vergemakkelijkt.
Onlangs immers stelde onze Landsvrouwe twee vleugels met tal van zalen,
groote en kleine vertrekken
van hun paleis "Het Loo" te Apeldoorn voor het goede doel beschikbaar,
met als gevolg dat daar eerlang een 120 ondergrondschen verpleegd zullen
worden.
Het ligt in de bedoeling vun Hare Majesteit om eerlang haar paleis ook zelf
weer te gaan bewonen,
zoodat zij dan eerst recht als Gastvrouwe voor haar rustzoekende logé's
optreedt.
Velen van de tijdelijke bewoners van "Het Loo" werden aanvankelijk verpleegd
op "Kareol" bij Aerdenhout,
dat nu evenwel ten deele in gererdheid gebracht wordt voor de repatrieerenden
uit Indië.
Er heerscht
een prettige, hartelijke atmosfeer van menschelijkheid en hulpvaardigheid
op "Het Loo",
waar een staf van 30 man verplegend personeel, onder wie enkele artsen en
vooral bekwame verpleegsters
en verplegers een dankbare taak vervult. Men weet en men ondergaat het nog
eens extra duidelijk
wanneer men waarneemt met welk een liefde en toewijding de verpleegden op
"Het Loo" worden omringd:
hier spreekt het hart van Nederland door een daad zijn dankbaarheid uit
jegens een aantal diergenen die,
doorgaans met inzet van hun leven, het eigen belang opofferden in dienst
van hun vaderland.
En het is ons in dit licht gezien ook een behoefte U er op te wijzen,
dat de "Stichting 1940-'45" nog heel veel steun en medewerking behoeft om
haar nationale taak
zoo goed mogelijk te volbrengen, Iedere bijdrage, hoe gering ook, wordt
met dank aanvaard.
Noteer dus even het overigens gemakkelijk te onthouden gironummer: 194045
en laat giraal ook wat van U horen.
Voor elkeen
in den lande, ook voor U, hebben de menschen om wier verzorging het nu gaat,
hun levensgevaarlijk werk gedaan. Is het niet een prettige gedachte daarvoor
op deze wijze
Uw dankbaarheid te toonen?
Wij hopen
dat de "Stichting 1940-'45" haar prachtig werk op "Het Loo" niet alleen
op zoo gemakkelijk mogelijke wijze kan blijven voortzetten, maar dat zij
daaraan
op zoo groot mogelijke schaal uitbreiding geven kan.
Wij hebben
in het jaar dat achter ons ligt onze gevallenen geëerd, wij zullen niet
nalaten te doen blijken
dat wij ook terdege weten wat wij diegenen verplicht zijn, die den strijd
overleefd hebben.
W.
Hier zien
wij een hoekje van de bijzonder gezellige recreatiezaal,
waar door muziek-en andere uitvoeringen voor de zoozeer verdiende ontspanning
gezorgd wordt.
Tot het verplegend personeel behooren ook bekwame masseurs,
die dagelijks hun patiënten onder handen nemen.
Er wordt
modern gekookt op "Het Loo"
en er is vanzelfsprekend heel wat belangstelling
voor het warme hapje,
dat hier met liefde en toewijding bereid wordt.
Kan het
genoeglijker?
Zoo ziet een der twee-persoonsvertrekken er uit,
compleet met een lieve verpleegster,
die desgewenscht een stukje voorleest...
Een vreugdig, dagelijks terugkeerend oogenblik:
de post wordt verdeeld.
bovenstaande uit: Ons Vrije Nederland januari 1946
©
jenneken