Frontwerk

 

Mijn vader Jac Meisen was 24 jaar toen hij in 1938 lid werd van het rode kruis , afdeling Sittard.
Na het uitbreken van de oorlog in 1940 kreeg hij een machtiging om in Sittard en omgeving als rode kruis EHBO'er op te treden als er alarm was en bij bominslagen.


Zijn serieuze EHBO werk begon volgens zijn eigen dagboek in september 1944.
Dat was toen de terugtrekkende Duitse troepen in grote getale door en langs Sittard trokken richting Duitsland, en later toen Sittard al bevrijd was het front zuidelijker opgeschoven was tot achter Echt.
Deze terugtrekkende Duitse troepen, samen met grote aantallen Russische krijgsgevangenen die vanaf België richting Duitsland "vervoerd "werden, werden regelmatig beschoten door de geallieerden en Sittard kreeg in die nadagen van de oorlog veel inslagen en er vielen veel gewonden en doden.

Na de bevrijding van Sittard schoof de frontlijn richting Echt en toen heeft pa als medewerker van de rode kruis transportcolonne In Echt gewonden en gesneuvelden verzorgd en vervoerd.

Een voor mij ontroerend documentje in zijn dagboek is het handgeschreven briefje waar het "wees gegroet maria" in het Engels op staat, dat hij bij zich droeg om dit samen met de gewonden en bij de doden te kunnen bidden.
Ook al was fotograferen streng verboden, Pa had als verwoed fotograaf altijd zijn kleine camera bij zich en heeft die ook toen goed gebruikt wat door zijn rode kruiswerk resulteert in vaak unieke foto's.
Hij heeft tijdens de oorlog veel knipsels en spullen verzameld maar ook blijkbaar uitvoerig aantekeningen gemaakt en na de oorlog heeft pa alle knipsels, pamfletten, samen met zijn foto's, herinneringen en tekeningen verwerkt tot een 4 tal bijzondere dagboeken
Hierdoor heeft hij, zoals hij ons verteld heeft, alle ellende van zich af geschreven maar ook een stukje historie voor ons heeft vastgelegd.


In onze jeugd hebben wij deze dagboeken regelmatig bekeken, maar er eigenlijk nooit met hem over gesproken.
Later, toen wij ouder waren en de dagboeken echt gingen lezen, werd ons duidelijk hoe wij door deze dagboeken een uniek inzicht kregen in Jac zijn oorlogstijd, maar ook toen kon hij er met ons eigenlijk niet goed over praten: Alles staat erin zij hij, lees ze maar goed en leer ervan.
En die opmerking is mij steeds bijgebleven: dat we ervan moeten leren, dat we de slachtoffers moeten blijven herdenken, dat we er alles aan moeten doen om dit nooit meer te laten gebeuren en dat we respect moeten hebben voor alle mensen, voor alle rassen en geloven. Ik geef zijn opmerking dan ook heel graag weer door aan alle lezers.

Het dagboek dat U nu gaat bekijken is zijn oorlogsdagboek genaamd Frontwerk. Door zijn persoonlijke herinneringen geeft dit boek een uniek en ontroerend beeld van Sittard en delen van Limburg op het einde van de oorlog en direct na de bevrijding.
Voor ons, zijn zonen is het uiteraard ook een zeer persoonlijk familie document en een fantastische herinnering aan onze fantastische vader.
Dit dagboek is opgenomen in het archief van de gemeente Sittard die dit document ook als eerste heeft gedigitaliseerd ( waarvoor dank) en inmiddels is het ook opgenomen in de collectie van het NIOD in den Haag

 
Wij, Ton, Lei en Paul, de 3 zonen van Jac Meisen en Betty Giesberts, delen dit dagboek graag en als extra bijlage willen wij een door Jac in 1995 ( 50 jaar na de oorlog) geschreven gedicht aan dit dagboek toevoegen waarin hij na al die jaren nogmaals zijn herinneringen heeft opgeschreven.

lees hier het dagboek

lees hier het gedicht uit 1995